Eeej-man-cipatie
 “Vier vrouwen en één man in een kamer. Wat denk jij dat er gebeurd?” Het zou zomaar de reclame slogan voor een fout tv-programma op een poster langs de snelweg kunnen zijn. Een prikkelende zin waar je gedachten van op hol kunnen slaan. Maar in dit geval vindt je mij in deze situatie. Ik verzeker je, niets bijzonders verder! Mijn vriendin had wat vriendinnen uitgenodigd om te komen eten.
Toch wil ik even je aandacht vestigen op het volgende feit. Namelijk dat deze vier meiden bedacht hadden dat ik wel even voor het eten kon zorgen. Nou, op zich natuurlijk een goed plan. Tenminste, als je één van de vier vrouwen bent. De man in dit verhaaltje, lees Klaas, was uiteraard de dupe. En zo kwam het dat ik in de keuken stond te kokkerellen (en vergeet de afwas niet) voor mijn vriendin en haar gezelschap.
Als kind van de jaren negentig generatie en levend in het nieuwe millennium kan ik me bijna niets voorstellen bij ongeëmancipeerde vrouwen. Soms vang ik er een glimp van op in een vroegerdaags kostuumdrama op tv, maar verder zijn de meeste vrouwen in mijn omgeving redelijk modern, ondernemend en bespraakt. Als ik de verhalen en overleveringen moet geloven, was dat vroeger heel anders. Toen voerden mannen de scepter, soms met harde hand en soms zelfs uit naam van religie, sterker nog, uit naam van het de bijbel.
Gelukkig, wat Dolle Mina’s, emancipatie organisaties en protestacties later hebben mannen en vrouwen gelijke rechten. Tenminste, in Nederland. Persoonlijk vind ik dat een goede zaak. Nergens in Gods schepping moeten vrouwen, kinderen, dieren of wat voor wezens dan ook misbruikt, gebruikt of achtergesteld worden. Het is goed dat dit eindelijk is vastgelegd in de wet.
En misschien hebben wij mannen wel een klein beetje verdiend, dat vrouwen ons soms een beetje rondcommanderen.
Terugkomend op het begin. Ik zat dus in die situatie en ik moet zeggen dat ik het eigenlijk niet zo heel erg vond. Ten eerste hou ik best van koken en lukt me dat ook aardig. Ten tweede doe ik graag iets voor mijn vriendin, zij doet ook genoeg voor mij. Ten derde smaakte het eten lekker genoeg om een lach te toveren op het gezicht van de gasten.
Ik denk dat daar de kern zit van dit verhaal. Want we bestaan toch eigenlijk maar om twee redenen: 1. God liefhebben en eren. 2. Je naaste helpen en liefhebben. Iemand zei eens tegen mij: “Als je geeft, geef dan uit liefde”. Een goede raad, want als je gaat geven omdat het moet, zo hoort of om dat die ander ook veel geeft, dan gaat het mis. Dan komt er wrok, ergernis en ruzie. Nee, bij deze roep ik op: geef met liefde én ontvang met liefde! | 
