klaas.punt.nl

Het is genoeg!
Heb jij ook wel eens dat gevoel? De wereld draait, maar jij bent gestopt met mee draaien… Lang hield je het nog vol, maar op een bepaald punt knapte er iets en is het er gewoon mee gestopt. Je hebt het gevoel dat alles langs je heen gaat. Iedereen lijkt genoeg energie te hebben, maar jij bent moe, uitgeput. Terwijl de buurman vrolijk fluitend naar zijn werk gaat, kun jij je er niet toe zetten om maar een stap te verzetten. Als je naar de dokter zou gaan, dan zou het onderzoek misschien concluderen dat je leidt aan het, ondertussen te bekende, burn-out syndroom. Ken je dat gevoel ook? Dan is deze column voor jou!

Persoonslijk ken ik dat gevoel heel goed en ik draai nog niet eens volop mee, want ik ben nog maar student. Dat is de tijd van je leven, daarin moet het gebeuren. Maar al bezigen vele mensen deze uitdrukkingen lijkt het tegenovergestelde waar. Was vroeger naar school gaan een voorrecht, studeren een lolletje en rolde je vanzelf het doctoraat in, lijkt je hele schoolcarrière tegenwoordig meer een spoedcursus ‘hoe leer ik overleven in een 24-uur draaiende economie’. En die carrière begint al op jonge leeftijd. Want als onze kleine kindertjes van een jaar of vijf, zes nog niet weten wat ze willen worden later, gaan er al rode lampjes knipperen en gaan we toch eens vragen of alles wel in orde is.
Het begint dan al. Het wordt er dan al ingepompt, het levensmotto van de samenleving: Prestatie. Als je niet presteert, val je af en ben je raar. Of, nog erger, je krijgt speciale aandacht om je een beetje op te poetsen. En dat is al zo vanaf het moment dat je uit je moeder tevoorschijn komt. Presteer je dan niet goed, hop in de coiffeuse. Gebruik je een rare R op je derde, hop naar logopedist. Is je woordenschat onder de maat op je zesde, hop dyslexie test. Is je rekenkunde in groep 8 nog wat onder het niveau, hop extra les van de stagiaire.
Ik vind dit ronduit belachelijk, want wie bepaalt nou eigenlijk die norm? Wie bepaalt nou eigenlijk de meetlat die naast je staat. Dat is me nog steeds niet duidelijk geworden en daarom verzet ik me al mijn levenlang tegen deze ontwikkeling. Volgens het systeem, laten we het zo maar definiëren, ben ik dan ook een goed voorbeeld van hoe het niet moet: Ik ben lekker tien dagen te laat geboren, was te speels op de lagere school, vertikte het lezen, had veelte lang teveel fantasie, ging elk jaar van mijn schoolcarrière net aan over en deed gewoon waar ik zin in had! Oh, en dat doe ik nog steeds!
Goed, de beschrijving hierboven is natuurlijk enigszins uitvergroot en natuurlijk is het geen pleidooi om het bijltje er maar bij neer te gooien, maar het illustreert wel mooi mijn punt. We rennen zo hard door het leven, dat we het belangrijkste missen. Ook lijkt het wel alsof we aan de prestatie graad onze liefde koppelen en eigenlijk is dat nog veel gevaarlijker dan het vorige. Dus als onze kinderen goed presteren, zijn we trots op ze. Als ze dat niet doen, dan ook, maar stiekem toch iets minder. Sterker nog: We doen het even goed bij onszelf. Als we niet presteren hebben we het gevoel dat er niets goeds uit ons voortkomt en daar kunnen we niet tegen. Ik vraag me af: Hoe ver gaan we hierin door?
Volgens mij wil de Schepper ons daar juist voor waarschuwen! Niet voor niets stelde Hij, terwijl het menselijk ras pas één dag oud was, één dag in de week als rustdag. Waarom dus zulke onhaalbare eisen stellen aan onszelf en anderen?
Stel jezelf na het lezen of horen van deze column eens deze twee vragen:
Wat mis ik, door alle drukte , van mijn leven?
Hangt mijn liefde, voor mezelf en anderen af van de prestatie?
Misschien is het nu genoeg! Misschien is het tijd voor verandering. Misschien is het nu tijd om te genieten, van jezelf, van anderen en van alles rondom je!
Lees meer...   (1 reactie)
Running just to catch myself
Voetgangers in steden lopen steeds sneller
LONDEN - Voetgangers over de hele wereld hebben de laatste tien jaar hun tempo gemiddeld met 10 procent opgeschroefd. Dit blijkt uit een studie naar voetgangers in grote steden door psychologen aan de Universiteit van Hertfordshire in Groot-Brittannië. Volgens de onderzoekers is de toegenomen haast van mensen een gevolg van e-mail, sms en de steeds grotere druk om 24 uur per dag beschikbaar te zijn.
 
Dat bericht las ik laatst op nu.nl. Wat ze tegenwoordig al niet onderzoeken. Afgezien van dat ik zoiets eigenlijk totaal nutteloos en gewoon geldverspilling vind, zijn de resultaten aardig zorgwekkend, vindt u niet? Steeds sneller lopen, we willen steeds meer doen in steeds minder tijd. Moet je zien wat er van komt: Even een simpel rekensommetje: Stel dat we elke 10 jaar onze snelheid met 10% versnellen, kunnen we over pakweg 50 jaar de fiets afschaffen. Dan is lopen sneller. 200 jaar later, auto de deur uit, lopen is dan sneller. Kun je je voorstellen waar we over 1000 jaar zijn? Zouden er dan eigenlijk nog wel Olympische spelen bestaan? We kunnen de snelheid van een normale looppas al niet volgen, laat staan hardlopers….
 
Alle gekheid op een stokje natuurlijk. Maar serieus, ik vraag me vaak af, hoe lang houden we dit nog vol, met z’n allen? De druk om vierentwintig uur per dag te presteren is enorm. Er zijn ook veel mensen die het niet bij kunnen benen.
 
Zoals je misschien wel weet, zit ik nog al eens in de trein, en zo ook eergisteren. En in de trein vang je soms erg interessante gesprekken op. Twee meisjes zaten achter me te kletsen over allerlei onderwerpen waar vrouwen graag over kletsen. Kleren, shoppen, lekker eten, uitgaan, sieraden, bling bling, etc, etc. Het ging maar door en door en door. Ik werd er dol van en dacht bij mezelf: ‘eigenlijk best maf dat we zó gefocust zijn op van alles hebben en kopen dat we er haast alles voor aan de kant zetten!’ We werken tot we er bij neervallen om maar die glimmende auto te kopen, of dat geweldige jacht, of die mooie flatscreen TV. Het gekke is dat we vervolgens geen eens tijd hebben om er van te genieten, omdat we alweer aan het werk zijn voor het volgende mooie ‘hebbe dingetje’.
 
Sja, we rennen constant om onszelf bij te kunnen benen en aan onze ‘wensen’ te voldoen. Even tussen haakjes, je moet eens optellen hoe vaak je per dag het woordje ‘even’ gebruikt. We lopen zo hard dat we nergens meer oog voor hebben. Tijd is een karig goed, je kan het maar een keer uitgeven. En dus moet Iedereen maar voor zichzelf zorgen. Zolang ze mij maar niet in de weg lopen, zoeken ze het maar uit.
 
En de arme kindertjes in Afrika? Aids patientjes in Zuid Amerika? Zwervers op het station? Je zieke buurvrouw? Ja, weet ik. Hartstikke erg, maar wat kan ik daar aan doen? Het is niet mijn schuld. Sterker nog, ik geef regelmatig geld aan goede doelen? Dat gaat automatisch zelfs…
 
Zou Jezus dat bedoelt hebben met:  wat je aan de minste van Mijn broeders/zusters doet dat heb je aan Mij gedaan? Automatisch geld overboeken zodat het je geen tijd en/of energie kost? Of wordt er iets meer van ons gevraagd? Zouden we ook nog iets moeten doen? Ik denk het wel! Waarom zou Hij het anders hebben over: Als vreemdeling opnemen, kleden, huisvesten, brood geven of in de gevangenis opzoeken?
 
Als je eerlijk bent: Is het dan echt teveel gevraagd om wat te investeren in je medemens?
Lees meer...   (1 reactie)
Jippie, het is weer zondag
Daar zit ik dan! Strak in het zwart, gezicht in de plooi! Gedachten gepast. Met wat schrille geluiden braakt het orgel de laatste tonen van het voorspel uit. Een stoet, haast nog zwarter dan mij geklede, mannen komt de kerk binnen, met als een van de eerste de dominee. Na een stil geprevel van luttele minuten sjouwt de voorganger zich naar boven, het gammele preekgestoelte op. De dienst begint. Een schouwspel dat elke week het visuele gedeelte van mijn hersenen binnen druppelt. Jippie, het is weer zondag.
 
Heel wat mensen in Nederland denkt te weten hoe het in een kerkdienst eraan toegaat. Heel  wat mensen in Nederland denkt te weten hoe het leven van een christen eruit ziet. Heel wat mensen in Nederland denkt precies te weten wat de bijbel zegt. Heel wat mensen in Nederland ziet er daarom ook vanaf om er sowieso over na te denken om christen te worden. Het is zzzaaaaai….
 
Ik heb er eens over na lopen denken wat ik hier tegen in zou kunnen brengen. Het heeft me wel wat hoofdbrekens gekost hoor. En sjonge, ik kwam bijna tot de conclusie dat christen zijn inderdaad saai is, maar gelukkig werd het Pasen!
 
Nou ja, wat je ook kunt of wilt zeggen? Christenen hebben geen saaie geschiedenis. Werden ze niet voor de leeuwen geworpen, dan gingen ze wel op kruistochten! Werden ze niet vervolgd om hun  zogenaamd bloedige rituelen, gingen ze wel evangeliseren in timboektoe onder de mensetende naasten. Sowieso, bestond, volgens mij vroeger het fenomeen ‘saai christen zijn’ niet. Neem nou Karel de Grote. Werd je geen christen? Nou simpel, dan kappen we gewoon je hoofd eraf. Of Maarten Luther, de gevolgen zijn vast niet zo saai als je de grootste geldschieter van de toen alom heersende kerk bekritiseert. 
 
Maar weetje wat ik me nu ineens afvraag? Hoe kunnen mensen die geen christen zijn eigenlijk weten wat het is om christen te zijn? Hoe kun je nou oordelen over iets dat je alleen van de buitenkant ziet? Over iets wat je nooit beleefd hebt? Ik bedoel, je gaat een auto toch ook eerst uitproberen voordat je hem koopt? En daarnaast, saai is een nogal relatief begrip. Ik bedoel wat is saai? Bijvoorbeeld: Ik vind klasieke muziek redelijke saai, m’n zusje vindt het helemaal het einde. Of neem nou de golf GTI van m’n buurjongen. Ik vind hem behoorlijk saai, maar hij vindt hem helemaal geweldig…
 
Ja, christen zijn moet je ervaren. Het is meer dan een kerkdienst. Het is meer dan regeltjes. Het is meer dan kledingvoorschriften. Het is meer dan een Jesus freak zijn. Het is meer dan met een groot kruis om je nek rondhuppelen. Het is veel meer zelfs… Het is een ervaring die je nooit vergeet. Die zelfs voor altijd door gaat. Het is een Vader die voor altijd voor je zorgt. Het is een Redder die nooit met Zijn handen in het haar zit om je te redden. Het is een Vuur van binnen wat nooit uit gaat. Het is liefde voor altijd.
 
Dat is precies waar Pasen over gaat. En trouwens een opstanding uit de dood is toch niet echt saai, zou ik zeggen
Lees meer...   (1 reactie)
Wer jo mee om giet wurre jo mee besmet
Soms vragen mensen aan me of ik een verhaaltje voor ze kan schrijven. Nou ja voor, het blijft meestal een beetje in het midden of ze voor of over bedoelen. Ik denk dat ze het vragen om mij te testen! Het zou ook kunnen dat ze het gewoon leuk vinden om vereeuwigt te worden op papier door inkt. Hoe het ook zij, feit blijft dat het zo nu en dan wel eens gebeurdt en sja, als je trots bent op je schrijverstalenten kun je daar natuurlijk niet om heen.
 
Dit verhaal begint bij een MSN gesprek zo als ik er zoveel heb elke dag, Het lijkt op het eerste gezicht een normale conversatie te worden over de gebruikelijke koetjes en kalfjes. Dit uiteraard niet letterlijk! Voor de niet MSN-veteranen: MSN gesprekken gaan zelden over nuttige dingen. Maar bij hoge uitzonderingen ontluiken er toch af en toe wat doordenkertjes in het tekstvenster. Zo ook deze keer. 
  
Het gespreksmaatje, van dit gesprek, heeft wat roots in Friesland liggen en dat schept een band. Tenminste, tot zoverre, Friesland lijkt wel wat op Zeeland. Niet andersom! Als rechtgeaarde Zeeuw ontken je nooit je afkomst! Maar goed, waar was ik? Ohja, de overeenkomsten tussen Zeeland en Friesland. Dan doel ik bijvoorbeeld op: de water en land verhoudingen, de wat stugge mensen, de honkvastheid, het patriottisme en natuurlijk de rare dialecten.
 
Over rare dialecten gesproken. Soms vergeet mijn gespreksmaatje, stom woord eigenlijk, ik noem haar maar gewoon Elsien (zo heet ze namelijk), dat ik geen Fries versta en begint ze ineens allerlei onverklaarbare zinnen op mijn scherm te ratelen. Lees bijvoorbeeld dit: wer jo mee om giet wurre jo mee besmet. Ik kan daar niets mee. Na enig heen en weer gepraat, in normaal ABN (waarvan overigens de kwaliteiten op MSN niet erg hoog liggen), kom ik er achter dat het waar je mee omgaat, word je besmet betekend.
 
Kijk dat is nog eens een zinnige opmerking. Dat die dan onverstaanbaar gemaakt wordt door het al oude Babel-virus is dan een luttele bijkomstigheid. Het blijft een leuke zegwijze en de waarheid. Daar kwam ik vanmorgen achter. Om dit te bewijzen moet ik wel nog wat achtergrond info versterken over Elsien, hopelijk vindt ze dat niet al te erg. Ze is een hele leuke en vrolijke meid waar je lekker mee kunt kletsen. Ze is christen, wat haar natuurlijk nog leuker maakt. En verder, voor dit verhaaltje het belangrijkste kenmerk, vindt ze harenknippen leuk en ze is dus kapster.
 
En nu komt het, want weetje wat me vanmorgen nou overkwam? Ik heb m’n haar laten knippen. Toeval? Nee, het moest gewoon! Ik ga haast nooit naar de kap(p)(st)er. Ongelooflijk…waar je mee omgaat, word je besmet!
 
 
Vind je dit verhaaltje maar wat raar en/of onzinnig gereutel? Dan adviseer ik je om eens rond je heen te kijken en er eens op te letten hoeveel je ‘na-aapt’ van andere mensen. En lees daarbij eens Psalm 1… misschien heb je er nog iets aan.
Lees meer...   (2 reacties)
Ik denkt alleen aan ik
Er was eens iemand. Zijn naam was Ik! En Ik denkt alleen aan zichzelf. Ik denkt alleen aan hoe Ik beter wordt. Ik denkt alleen aan hoe Ik rijker wordt. Ik denkt alleen aan hoe Ik een geweldig leven heeft. Ik denkt niet aan Hem of aan Haar. Nee, Ik denkt alleen maar aan hoe Ik het beste heeft en aan hoe Ik het beste krijgt. Ik is een egoïst. Ik denkt alleen aan Ik. 
 
Wat denk je, bestaan er zulke mensen? Of is dit een sprookjes figuur? Ik denk dat iedereen wel zo’n persoon kan aanwijzen in zijn of haar omgeving. Altijd zijn er wel ergens van die extreme ‘Ik’ personen, die alleen aan zichzelf denken. Maar weetje, het grappige is wel dat haast niemand aan zichzelf denkt bij het beantwoorden van die vraag. Altijd is het iemand anders. Dus schuilt er dan niet in ons alleen zo’n IK met dikke hoofdletters? Schuilt er in ons allen niet een egoïst?
 
We hebben er is zelfs een net woord voor bedacht; individualisme! Letterlijk: streven naar persoonlijke onafhankelijkheid. 
 
Stel je voor: Iedereen op de wereld heet Ik. En Ik denkt alleen maar aan Ik. Dus Ik woont alleen. Ik staat elke morgen op met de gedachte dat Ik de belangrijkste persoon op de wereld  is. Ik leeft in z’n eigen Ik belevingswereldje, waarin alleen Ik telt. Ik kijkt alleen maar naar Ik. Natuurlijk besteedt Ik wel aandacht aan de mensen rondom hem, maar alleen om geld te verdienen, om er zelf beter van te worden of zelfs uit goed fatsoen. Maar in alles wat Ik doet, denkt of zegt, denkt Ik aan Ik. 
 
Stel je voor:  Iedereen op de wereld heet Ik. Dat zou betekenen dat alle liefdadigheidsinstellingen verdwijnen. Dat zou betekenen dat niemand meer zo veel medelijden met iemand zou krijgen om er een goed bedoelde, niet zelfvergrotende actie op gaat zetten. Dat zou betekenen: geen Rode Kruis, geen Artsen Zonder Grenzen, geen Leger de Heils, geen Compassion, geen kerken meer en, nee, ook geen Witte Huis in Vlissingen meer.
 
Lijkt dat je een wereld waar je graag wilt zijn? 
 
Oké, nu dat helder is, ga dan nu eens na hoe vaak je de afgelopen week aan Ik hebt gedacht. Hoe vaak je gekozen hebt voor Ik in plaats van Hem of Haar. Hoe vaak stond Ik op nummer één deze week? Nou, hoe het bij jou zit….geen idee…. maar deze Ik hier, denkt veel te vaak aan Ik!
 
Waarom zijn wij toch zo geneigd om allemaal te streven naar persoonlijke onafhankelijkheid…
 
Het is tijd om opnieuw een al oude statement te herhalen: Jezus zegt: “(…) Heb je naaste lief”, en zelfs nog verder, “heb je vijanden lief en bid voor wie jullie vervolgen, alleen dan zijn jullie werkelijk kinderen van je Vader in de hemel”.
Lees meer...   (2 reacties)
Je kent ze wel!
Je kent ze wel, die lange grote Chinese rollen. Oorverdovende herrie voor minstens een halfuur. Sommigen schijnen geen genoeg te krijgen van het knallen. Als je het oor te luister legt zo rond de jaarwisseling dan hoor je ze, overal in Nederland. Grote lange klapermatten!
 
De volgende ochtend, Nieuwjaarsochtend, liep ik langs een plaats, waar ‘s nachts zo’n mat was afgestoken. Je kent ze wel, je kunt ze overal tegenkomen dezer dagen. Die grote hopen verregende rode snippers, op het pleintje achter je huis, of op de hoek van de straat, die nooit iemand opruimt. En terwijl ik langs liep werd mijn oog getrokken naar een misser. Eén van de klappers was niet afgegaan. Ik hield in. Het lag wat zielig tussen de rommel. Een kort uitgedoofd lontje naar bovenstekend.
 
In gedachten verzonken stond ik te kijken naar dat ene rotje. Gedachten spookten door mijn hoofd. Gedachten als: Eigenlijk een doel misser. Het had geprobeerd mee te doen. Het wilde ook klappen, minstens net zo hard als de rest van zijn soortgenoten. Het deed net zo hard z’n best en had een uitstekende plek, zo midden in het geheel. Het was mooi en sterk. Zoveel plannen, zoveel vooruitzichten, maar het liep af met een sisser…
 
Sja, de link is snel gelegd. 
 
Je kent ze wel! Die mensen, je kunt ze overal tegenkomen dezer dagen. Speciaal in deze dagen. De gezelligheid van kerst en de saamhorigheid van Oud en Nieuw is weer voorbij. Ze blijven alleen wat achter. Ze hebben geprobeerd mee te doen. Ze wilden minstens net zo hard als hun soort genoten. Ze hebben een goede plek in de samenleving. Mooi en sterk, zoveel plannen, zoveel vooruitzichten, maar loopt het af met een sisser?
 
Gek eigenlijk, dat wij mensen, vol van overlevingsdrang, zo snel worden beïnvloed door negatieve gevoelens en gedachten. En misschien harmonieert jou gevoel wel met de beschrijving hierboven. De mijne vaak genoeg in elk geval. En ik heb er dan ook lang over nagedacht, wat de oplossing, de remedie tegen dit probleem zou kunnen zijn. 
 
Ik kwam tot de conclusie, eigenlijk is er maar één! Heel simpel; tel je zegeningen! Prik door de negatieve spiraal heen en bekijk, in plaats van wat je niet hebt, wat je wel hebt en wees gelukkig!
Lees meer...   (3 reacties)
Te vaak Kerst?
Het leven is als een cirkel, vind je niet? Ik wel. Ik dacht er laatst eens over na, toen ik vanuit de trein wat mensen observeerde op een station in de buurt van Utrecht. Het leven is als een cirkel. Ik zag het ineens voor me, helder en klaar. Jaar in, Jaar uit. We lopen steeds in rondjes in ganzenmars achter elkaar aan. Het begint na kerst en eindigt met kerst, want dat is tenslotte nog steeds the most wonderful time of the year….toch?
 
Van kerst tot kerst?
 
Over kerst gesproken, ik vraag me af, hebben wij al niet veel te vaak kerst gevierd? Ik bedoel, iedereen heeft het er altijd maar over, het wordt zo opgehemeld. Dan doel ik vooral op HET kerstgevoel! Vertel jij mij nou eens eerlijk. Hoe vaak, van al die keren dat je kerst hebt beleefd, heb je dat gevoel werkelijk gevoelt? En trouwens, wat is dat dan, het kerstgevoel? Gezelligheid? Kaarsjes? Lichtjes? Mooi versierde Kerstbomen? Rijkelijk gedekte tafels? Of toch meer familie en vrienden, een openhaard vuurtje of aan mooi besneeuwde landschappen?
 
Iets klopt hier niet. Ik mis hier iets, jij niet? Kijk, objecten en gebeurtenissen werken mee aan een gevoel, maar veroorzaken het gevoel op zich niet. Dat gaat dieper. Misschien is het goed om terug te gaan naar het begin. Waar is kerst ook weer begonnen? Of beter gezegd; Waar is kerst ook weer OM begonnen? 
 
“Goede vraag”, zeg jij misschien, “Hmmm, ohja, om Jezus, toch? Die freak, die tweeduizend jaar geleden zogenaamd in een stal werd geboren. Daar hebben ze volgens mij pas een film van gemaakt, tenminste zoiets zag ik hangen in de bios. Wie geloofd daar nu nog in? Wat zeg je? Redder van de wereld? Hij? Onze Redder? Maar wie heeft er dan eigenlijk redding nodig?”
 
Kijk dat bedoel ik nou! Wij vieren al zo’n 2000 jaar kerst. En zie wat er van geworden is. Kerstboom, kerstman, kerstdiner, kerstmuziek, kerstmarkt, kerst-van-alles-en-nog-wat! Maar, zijn wij niet iets heel belangrijks kwijt geraakt. Juist dat wat het begin en eind van onze levenscirkel vormt? 
 
Ga eens bij jezelf te rade! Wil jij jouw levenscirkel echt perspectief geven? Wil jij een echt begin en eind en wil jij het echte kerstgevoel ervaren?Open dan je ogen en je hart voor het Kerstkind van Bethlehem, onze Redder!
Lees meer...   (2 reacties)
I want you…
Ben jij ook zo druk? Met van alles en nog wat in de weer? Liefst alles tegelijk. Maar eigenlijk geeft het geen echte voldoening. Sja, er moet brood op de plank komen. Je moet je gezin toch onderhouden. Vriendjes en vriendinnetjes die je moet zien. Zoveel leuke dingen om te doen. Feestje hier, concertje daar. Vliegen van hot naar her om overal op tijd te zijn en om vooral toch maar niets te missen. Maar toch, als je er over nadenkt, zo doelloos……?
 
Je kent ze vast wel, de bekende wervingsposters en -affiches met daarop afgebeeld; Uncle Sam. Al wijzend met de rechter wijsvinger, roept hij de lezer op: “I want you for US Army”. Er wordt actie gevraagd. Er zijn veel soldaten nodig voor de grote oorlog in europa. Man kracht, dat is de sleutel tot overwinning. Vechten voor vrijheid!
 
Heb jij je al eens gerealiseerd dat God jou persoonlijk op het oog heeft. Oké, we behoren tot Zijn kerk en natuurlijk is God de lief hebbende Vader voor ons, maar heb je alleens nagedacht hoe het is voor jou persoonlijk? Jij, niets zeggend klein persoontje in een oneindig universum?
 
Hij heeft jou uitgekozen om voor Hem te strijden. Vechten voor vrijheid!
 
Ja, het is waar! God heeft gezorgd voor Zijn eigen wervingsposters en –affiches. Zijn eigen, om het zo is te zeggen, “I want you for heavens Army” propaganda. De bijbel! En daarin zien wij Jezus staan, Hij wijst naar jou. Niet naar de groep waar je bij hoort, niet naar je kerk verband. Nee, naar jou, persoonlijk. Hij wil dat jij opstaat, Hij wil dat jij je wapenrusting aan doet en ten strijde trekt. Niet met aardse wapens, iets veel beters, je krijgt de hemelse wapenuitrusting. En daarmee vergeleken is zelfs de grootste tank een proppenschieter.
 
God heeft jou nodig! Niet jou groep, niet jou kerk, nee, jou persoonlijk. En weetje, niet omdat Hij te weinig macht heeft om het zelf te doen, maar omdat Hij jou wil gebruiken. Hij wil actie van jou! Hij wil dat Zijn volk strijdt voor Hem. Hij wil dat Zijn volk Zijn Naam uitdraagt. Hij wil dat jij staat voor Hem. En Hij, deze grote God, spreekt jou, niets zeggend klein persoontje in een oneindig universum, persoonlijk aan:
 
Mijn zoon / Mijn dochter,
Gaat dan henen, maakt al de volken tot mijn discipelen en doopt hen in de naam des Vaders en des Zoons en des Heiligen Geestes en leert hen onderhouden al wat Ik u bevolen heb. En zie, Ik ben met u al de dagen tot aan de voleinding der wereld. (mattheüs 28:19 en 20)

 

Lees meer...   (3 reacties)
De hand van de pottenbakker
Je kent het vast wel, soms voel je je niet echt geweldig. Zo dus ik ook. Ik voel me soms zo rot, zo slecht, zo wazig, zo zondig, en ik heb geen idee waar ik naar toe moet. Ik voel me verdwaalt in mijn eigen bestaan.
 
Maar weetje, het gekke hieraan is eigenlijk dat ik duidelijk voel dat God, juist hierin, met mij bezig is! Ik voel me als klei in de hand van de Pottenbakker. Er zijn tijden geweest in mijn leven dat ik de vorm duidelijk zag. Of tenminste, ik dacht dat ik het duidelijk zag.
 
Totdat, zo’n anderhalf jaar geleden mijn leven op z’n kop stond doordat mijn relatie uitging. Het leek alsof de Pottenbakker het niet mooi genoeg vond. En Hij begon opnieuw.
 
Lange tijd zag ik alleen de homp klei waaraan Hij werkte. Het leek nergens op. Vormloos en onbetekenend. Maar langzaam aan komt er vorm in. Meestal zonder dat ik het merk, maar soms vallen er pijnlijke stukken af. Oude beschadigingen moeten opnieuw gerepareerd worden, moeten weer mooi gevormd worden. En ik heb het gevoel dat voornamelijk de laatste week een belangrijke week is geweest voor de vorm van mijn levens pot. De Pottenbakker heeft een aantal duidelijke vormen aangebracht en ook een aantal lelijke uitspattingen afgehakt! En niet voor niets. Hij wil dat ik Hem weerspiegel. Hij wil dat ik doe wat Hij wil. Dat ik zelf gemaakte stukken klei loslaat.
 
Niets van mij, alles van Hem, door volledig vertrouwen in Hem!
 
Ik hoop, beste lezer, dat je nu begrijpt waarom er al een tijdje geen log’s zijn verschenen. Zonder Zijn hand kan ik dit niet schrijven. Dan wil en kan ik niets schrijven. En ik miste dat, daardoor verscheen er steeds geen nieuw schrijven. Want dit zijn niet zomaar mijn log’s. Nee, ze dienen het hogere doel, ze dienen mijn Vader in de hemel. En ik heb gemerkt dat ze grote uitwerking kunnen hebben op mensen. Dat komt niet van mij, maar door Gods Geest die er door heen werkt. 
 
En niet alleen ik heb de hand van de pottenbakker nodig….
 
 
Zal Ik niet met u kunnen doen zoals deze pottenbakker (…)? luidt het woord des HEREN. Zie, als leem in de hand van de pottenbakker, zo zijt gij in mijn hand (…) (Jeremia 18:6)
Lees meer...   (3 reacties)
Het is een gure februari dag. Af en toe kun je een spat regen voelen. De grond, van het bos rondom ons, is bezaaid met bladeren. In de verte hoor ik het gekwetter van een paar vechtende kraaien. We lopen over een slingerend pad, in een richting die nog niet helemaal duidelijk lijkt. Als of er iets is dat onze aanwezigheid voelt, zwelt de wind sterk aan....
 
Om verder te lezen, klik hier.
Lees meer...   (4 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl